'Leve de Kerk' steunt de ontwikkeling van kerken naar gastvrije parochies en gemeenten. We wijzen hier graag op boeken en artikelen die daarbij van belang kunnen zijn. Maar eerst: wat bedoelen we met gastvrije parochie?

Gast en gastvrij

De gastvrije parochie heeft twee wezenlijke kenmerken die nauw samenhangen.
Voorop staat het besef dat wij zélf gast zijn. Wij zijn niet primair gastheren en vrouwen - die dus het heft stevig in handen hebben en houden - maar we zijn gasten; gasten van God op Zíjn wereld; mensen met een beperkte verblijfsvergunning. We zijn pelgrims, vreemdelingen, ballingen of met een aloude aanduiding 'parochianen'. Dat woord is afgeleid van par oikoi. We behoren tot een beweging van mensen aan de rand, voorbijgangers, vreemdelingen.
Het tweede kenmerk vloeit hier direct uit voort: we stellen ons open voor vreemdelingen, voor gasten.
Het verband is duidelijk: omdat we zelf weten wat het is gast te zijn, stellen we ons open voor gasten. Gastvrijheid begint met het besef zelf vreemdeling, gast te zijn.

Voor mensen onderweg

Wij zijn gasten en we stellen ons dus open voor gasten. Dat besef hoorde vanaf het begin tot het wezen van de kerk. Het bepaalde de identiteit, het zelfbeeld, van de kerk én haar imago, het beeld dat anderen van haar hadden. Merkwaardige mensen die christenen! Eigenlijk mensen met een dubbel paspoort: van het koninkrijk der Nederlanden en van het koninkrijk van God. We zijn gasten, vreemdelingen, pelgrims. We vormen 'Gods volk onderweg', zijn op weg naar een vaderland dat merkwaardigerwijs niet áchter ons ligt maar vóór ons.
En langs de weg is de kerk een herberg. Om op adem te komen. Een rustplaats om op verhaal te komen, elkaar op te beuren en ons samen met anderen te beraden op de volgende etappe. Want we zijn 'en route'. De kerk heeft niet een functie als herberg, maar ze is een herberg, voor mensen onderweg.

Routemap

Literatuur die dát idee uitwerkt, verduidelijkt en wegen wijst om dit te verwezenlijken, kunt u hier verwachten. We denken aan thema's als: het verband tussen identiteit en openheid; de stoelendans tussen gast en gastheer/-vrouw; de concretisering van die identiteit in activiteiten, maar ook in een speciale houding; de uitwerking van het beeld van de herberg in drie relaties: bij God te gast zijn, openstaan voor gasten en bij elkaar te gast zijn.
Daarop concentreren we ons.

We beseffen dat er ook andere bewegingen zijn met eigen beelden en kenmerken. Zoals de klassieke missionaire beweging à la J.C. Hoekendijk. Een beweging die tekenen van heil en vrede opricht en vooral present is aan de rafelrand van de samenleving. Shalom is haar herkenningsmelodie. Daarnaast is er de Evangelicale beweging die zich inzet voor de bekering van mensen tot Christus. Misschien te zien als reddingboot voor verloren mensen. Wij kiezen hier voor de beweging van de open gastvrije kerk voor mensen onderweg, met als beeld de herberg. Wij beperken ons hiertoe. Andere bewegingen hebben hun eigen netwerk.

LEVE de KERK!